‘Bir Kentin Tarihi, Ordu’ adlı eserinde Hikmet Pala,1912 yılında Ordu şehrinde 500 Türk, 500 Ermeni ve 1500 Rum evi olduğu, şehrin 15000 nüfuslu olduğunu, 17 çapulacı, 11 kunduracı,14 mobilyacı, 22 demirci, 16 bakırcı, 17 terzi, 40 manifaturacı, 50 manav, 35 kahve, 10 meyhane, 71 bakkal bulunduğunu işleri yürütenlerin pek çoğunun Rum ve Ermeni olduğunu belirtir.[1]
1913-1914 yılları arasında ise Ordu’da bir Ermeni belediye başkanlığı yapar.
Mardiros Şirinyan Efendi, 1913 yılında Ordu Belediye Başkanı olur. Kendisi başkan olmadan önce de çeşitli görevlerde bulunur, 1903 ve 1904 yıllarında “Rabia” rütbesiyle taltif edilmiştir.
Belediye çalışmalarında daha çok şehirde yaşayanların yiyecekleri, içecekleri ve yakacakları gibi temel sorunlara ağırlık verir.
1915 tehciri sırasında öldürülür.
Agos ve T24 yazarlarından Güven Bayar’ın aktardığına göre 1904 yılında Ordu Belediye Meclis Başkanı Kahraman Ağa (Sağra) iken, Sandık Meclisi üyelerinden birisi de Şirinyan Mardiros Efendi’dir. 1912 yıllarının sonuna gelindiğinde ise Hacı Şeker Efendi’den sonra Ordu Belediye Başkanı Mardiros Şirinyan olur. Güven Bayar, Beşinci rütbeden Mecidi nişanıyla ödüllendirildiğine dair evraklar Osmanlı arşivlerinde bulunduğunu söylüyor.
Güven Bayar sitem dolu paylaşımında şunları da dile getiriyor:
‘Yıllar geçiyor ve biz “Ermeni” kimliğinden kaynaklı Mardiros Bey hakkında tek kelime dahi yazamıyoruz!
1 ay kadar önce Amerika’da yaşayan oğlu Hrant Şirinyan’dan torunu Yvonne ve kardeşi Sahag Şirinyan’dan torun Tanya ile iletişim kurabildim. Mardiros Bey’in Ordu Ermeni Mahallesi’nde yaşadığı evi, eşi Yeğisapet Antreasyan’ı, çocukları Ağavni, Hrant, Yervant, Yetvart ve Siranuş’u öğrenirken, dünyanın dört bir tarafına dağılmış̧ torunları ile konuşmaya devam ediyoruz.
Mardiros Bey ve eşi Yeğisapet Hanım’ın tehcirde öldüğünü, mezarlarının dahi olmadığını biliyoruz. Bu kentte belediye başkanlığı yapmış̧ Mardiros Şirinyan’ın hikayesi ne yazık ki 108 yıl sonra yazılabiliyor.’
[1] Hikmet Pala, Bir Kentin Tarihi, 2013, Sayfa 168-169